Ուսումնասիրելով ՀՀ Վիճակագրական կոմիտեյի պաշտոնական տվյալները, պարզեցինք, որ Սամվելի կողմից հնչեծրած վարկածը շատ մոտ է իրականությանը։
Աղյուսակից երևում է, որ 6 տարիների արտահանման ծավալը կազմել է 21 հազար տոննա, մենք չենք կարող ենթադրություն անել արտահանված գլխաքանակի վերաբերյալ։ Շատ կարևոր է արտահանված անասուների տարիքը և սեռը։ Հստակ կարելի է արձանագրել որ արտահանումը իր բացասական ազդեցությունն է ունեցել անասնա գլխաքանակի կրճատման մեջ։
Անասնապահները դժգոհում են նաև սպանդանոցներից, որոնց աշխատանքների կազմակերպումը այդպես էլ մնաց անկատար։ Գյուղացին որպեսզի օգտվի սպանդանոցի ծառայությունից, պետք է անասունին հասցնի սպանդանոց, այնուհետև վերցնի սպանդանոցից, պետք վճարի սպանդանոցի ծառայության համար, անասունի կաշին, գլուխը, թոքը, սիրտը, ոտքերը թողնի սպանդանոցին, հանրագումարում, կապված սպանդանոցի հեռավորությունից, կորցնում է 50-60 հազար դրամ, ինչը հակասում է սպանդանոցային մորթի ներմուծման փիլիսոփայությանը։
Արտաշարցի անասնապահի խոսքով խոշոր եղջերավոր անասունին միայն գոմում պահելը ձեռնատու չի, ծախսը շատ մեծ է, ամբողջ տարին անասնակեր գնելով եկամուտ չի լինի։ Նրա խոսքով բոլոր արոտավայրերը վաճառված են, ունեն սեփականատերեր, շատ տեղերում, եթե նույնիսկ մնացել են արոտավայրեր, դրանց մոտենալու համար անասունը ճանապարհ չունի։ Արոտավայրերում կամ այգիներ են հիմնել, կամ արևային մարտկոցներով փակել են արոտավայրերը։